Goede publiekscommunicatie is een must voor de politie, zeker in deze tijd van nieuwe, snelle media. Dat geldt in het bijzonder bij schokkende incidenten die maatschappelijk grote beroering veroorzaken en dus veel media-aandacht genereren. Zoals in Lelystad, toen er in een relatief kort tijdsbestek vier ernstige steekincidenten plaatsvonden, die het werk leken van een en dezelfde dader - al snel 'Jack de Prikker' gedoopt. De schijnbare willekeur bij het uitkiezen van slachtoffers en de groeiende onzekerheid of, waar en wanneer hij weer zou toeslaan, hield de bevolking maandenlang in angst en onzekerheid. Politie en bestuur zagen zich in die periode gesteld voor een dubbele opgave: het zo snel mogelijk opsporen van de dader(s) en tegelijkertijd de (groeiende) maatschappelijke onrust in goede banen leiden. Communicatie was daarbij het sleutelwoord.

In deze bijzondere casestudy wordt nauwgezet gereconstrueerd hoe vooral de politie, in nauwe samenspraak met bestuur en Openbaar Ministerie, inhoud heeft gegeven aan deze dubbele opdracht, en met welk resultaat. De gebruikte communicatiestrategieën en inspanningen, zowel intern (binnen het korps) als extern (in de gezagslijn en naar de bevolking), staan hierbij centraal. Belicht wordt hoe in de loop van het proces zich een tweesporenstrategie ontwikkelde en gezocht werd naar een goede balans tussen het alert maken van burgers, hen te stimuleren tot het doorgeven van bruikbare opsporingstips, en hen gerust te stellen om paniek te voorkomen. Geanalyseerd wordt hoe burgers uiteenlopende communicatie- (en ook opsporings)inspanningen hebben beleefd en beoordeeld, en of ze het beoogde effect hebben gehad. De studie besluit met een aantal lessen uit zowel theorie als praktijk. Deze zijn neergelegd in een praktische handleiding in de vorm van een communicatiechecklist.

• Een must read voor alle betrokken partijen: politie
• bestuur en Openbaar Ministerie.