De 'Opsporingsfunctie binnen gebiedsgebonden politiezorg' behelst een inventarisatie van de inspanningen in een viertal regiokorpsen om de opsporing beter af te stemmen met de gebiedsgebonden basispolitiezorg. Gedurende het afgelopen decennium hebben de regiokorpsen veel geïnvesteerd in de vormgeving van de gebiedsgebonden politiezorg. Later is het besef gegroeid dat de opsporing daarvan een integraal bestanddeel zou moeten uitmaken, maar ook dat - omgekeerd - effectieve opsporing gedegen gebiedskennis veronderstelt. Veel korpsen zijn daarom op zoek gegaan naar effectieve vormen of structuren om beide 'processen' beter op elkaar af te stemmen of, waar mogelijk, zelfs te integreren. Oplossingen daarvoor variëren van volledige integratie in nieuwe organisatorische eenheden tot betere samenwerking en afstemming via co-locatie of personele uitwisseling.

In dit onderzoek worden de ervaringen, knelpunten en oplossingen met al die
varianten beschreven. Dat levert een aantal inzichten op die voor alle korpsen
van belang zijn en die onverminderd actueel zijn. Gebiedsfunctionarissen en
rechercheurs - leert ook ander onderzoek - hebben in het algemeen verschillende
attitudes en werkwijzen, hetgeen enerzijds de onderlinge samenwerking
bemoeilijkt, maar anderzijds samenwerking bijzonder vruchtbaar kan maken
als competenties elkaar aanvullen en versterken.

De reeks Politiekunde is een uitgave van het Onderzoeksprogramma Politie &
Wetenschap, een zelfstandig onderdeel van het Kennisnetwerk van de Politieacademie.

• Politie en Wetenschap is ingesteld om een stimulans te geven aan de toegepaste wetenschappelijke kennisontwikkeling op het gebied van politie en veiligheid
• de daarvoor benodigde kennisinfrastructuur en de daadwerkelijke benutting van onderzoeksrapporten en -resultaten in politiepraktijk
• beleid en opleiding.