Overlast, vervuilde straten en zogenaamde incivilities, zoals asociaal gedrag, zijn vaak kenmerkend voor het leefklimaat in probleemwijken.Volgens de bekende broken windows-theorie van de Amerikaanse politiewetenschapper George Kelling vormen dergelijke tekenen van wanorde en buurtverval het startpunt van een verloederingsproces dat uiteindelijk ook bepaalde vormen van (ernstige) criminaliteit uitlokt. Als junks, zwervers en rondhangende jongeren in een bepaald stadsdeel hun gang kunnen gaan, zullen mensen de straat gaan mijden en zal het publieke domein steeds meer verworden tot een jungle waarin bewoners het risico lopen van
intimidaties, berovingen en dergelijke. Omgekeerd zou door consequente en zichtbare handhaving van de 'kleine norm' en een serieuze aanpak van overlast niet alleen de publieke orde worden hersteld maar daarmee ook de misdaad verminderen. Dat vraagt om een (pro-)actieve inzet van de politie die daarbij, bij voorkeur, nadrukkelijk de - goedwillende - bewoners betrekt.

Broken windows policing wordt vaak vereenzelvigd met de zero tolerance-aanpak van New York. Grotendeels ten onrechte, want broken windows is een politiële aanpak die op het raadplegen van bewoners en op coproductie is aangewezen. Dat heeft deze strategie gemeen met onder andere de community policing-aanpak van Chicago en de reassurance policing in Engeland. Deze studie maakt de balans op van de broken windows-theorie en beschrijft welke toepassingen broken windows policing en verwante politiestrategieën hebben gekregen, met name in steden in de Verenigde Staten en Engeland, en met welke opbrengsten. Nagegaan wordt wat die buitenlandse programma's ons leren en in welke opzichten het loont om het Nederlandse gebiedsgebonden politiewerk sterker op die programma's af te stemmen.

Dit boek is een uitgave van de reeks Politie & Wetenschap