De politie streeft ernaar qua personele bezetting een afspiegeling te zijn van de samenleving die zij dient. In dat kader wordt sinds jaar en dag veel geïnvesteerd in een toename van het aantal allochtone politiemedewerkers, met meer of minder succes. In de praktijk blijkt het lastig eenmaal geworven en opgeleide allochtone dienders voor de politie te behouden. Hun positie en functioneren zijn in dit onderzoek voor het eerst uitgebreid in kaart gebracht. Zowel allochtone politiemedewerkers als hun autochtone collega's en directe chefs geven hun oordeel over het functioneren van allochtone agenten en de obstakels die zij ervaren.

Uit het onderzoek komen zowel positieve als negatieve punten naar voren. Positief is dat allochtone en autochtone collega's weinig verschillen vertonen in werkbeleving, statisfactie en werkprestatie. Bijzonder is dat allochtone politiemedewekers, ook in de ogen van hun chefs en collega's, specifieke expertise meebrengen door hun kennis en ervaring met allochtone culturen en omgangsvormen. Maar er zijn ook negatieve punten. Men voelt zich minder veilig en vertrouwd op het werk en men is van mening dat er discriminatie is door collega's en achterstelling bij promoties of toekenning van bijzondere of belangrijke taken.

Vrij veel allochtone politiemedewerkers spelen met de gedacht de politie vroeg of laat te verlaten, omdat ze het carrièreperspectief onvoldoende vinden. Dat zou een gevoelig verlies voor de politie zijn en neerkomen op verspilling van gedane investeringen. De politieorganisatie zal zich mede daarom moeten inzetten om de negatieve punten uit de weg te ruimen. De vele positieve punten die worden beschreven vormen daarvoor een prima aangrijpingspunt.