Burgemeesters, Openbaar Ministerie en Politiechefs over de sturing van de politie.

Dit rapport schetst een actueel beeld van hoe in de praktijk de aansturing van de regiokorpsen verloopt. Wie neemt de belangrijke besluiten over de (regionale) politie, wie heeft feitelijk invloed en macht? Hoe werken de in de Politiewet verankerde bevoegdheden en verhoudingen in de praktijk? Hoe functioneert de aansturing van de politie tegen de achtergrond van de discussie rondom politiële kerntaken, prestatiesturing en bestelwijziging? Het rapport geeft een antwoord op die vragen, gebaseerd op de ervaringen en opvattingen van de meest betrokkenen: regionale en lokale bestuurders, (hoofd)officieren van justitie en regionale en lokale politiechefs.
In de praktijk blijkt sprake van tamelijk stabiele invloedsverhoudingen die er evenwel fundamenteel anders uitzien dan wat de Politiewet 'voorschrijft'. Wet en werkelijkheid blijken soms (ver) uit elkaar te liggen. Gezag, beheer en beleid zijn onlosmakelijk verweven en van gezagsdualisme is geen sprake, eerder van gezagsfragmentatie. Dat neemt niet weg dat binnen het belangrijkste - regionale - machtscentrum, de regionale driehoek, in redelijke harmonie het reilen en zeilen van de politie wordt bepaald. Enkel de positie van de korpsbeheerder levert, goeddeels onoplosbare spanningen op door diens dubbelrol als lokaal bestuurder en bestuurder van het regiokorps.
Dat alles neemt niet weg dat, in de ogen van de auteurs, wel degelijk sprake is van een aantal spanningen in de sturingspraktijk. Zij worden benoemd en beschreven in termen van paradoxen die zich niet makkelijk laten oplossen, noch door wijzigingen van het huidige politiebesteld, noch door veranderingen binnen of van binnenuit het huidige bestel.

• Politie en wetenschap