Kerncompetenties van de politie als criterium voor de afbakening van kerntaken in de praktijk.

Deze uitgave heeft betrekking op het actuele vraagstuk van samenwerking tussen politie en partners in de hulpverlening en hoe zij in de praktijk over en weer elkaar's rol en inbreng definiëren en waarderen. Daarbij stond de vraag centraal in hoeverre specifieke 'kerncompetenties' van de politie, met name haar geweldsbevoegdheid en 24-uurs aanwezigheid en beschikbaarheid, een rol spelen bij het afbakenen van haar rol en inbreng bij de aanpak van psychisch gestoorden, probleem- en hangjongeren en huiselijk geweld.
Voor de partners in de hulpverlening staat buiten kijf dat naast probleemsignalering, vooral de eerste (crisis)interventie tot de taak van de politie behoort. Dit vanwege het daarmee verbonden, lastig van te voren exact in te schatten, gevaarsaspect, waarvoor de politie nu eenmaal beter is toegerust. Feitelijke hulpverlening en ook nazorg zijn in hun ogen noch taak noch zaak van de politie, die moet ze overlaten aan de (reguliere) hulpverlening.
De politie daarentegen blijkt daar in de praktijk anders mee om te gaan. Hoewel de samenwerking tussen politie en partners in toenemende mate wordt neergelegd in convenanten en protocollen en dat de effectiviteit ook ten goede komt, houdt men zich daar niet (altijd even) consequent aan. Politiemensen zijn nu eenmaal actiegericht, vaak zeer betrokken bij sociaal-maatschappelijke problemen en hebben bovendien niet altijd fiducie in het optreden van uiteenlopende hulpverleningsinstanties. Partners kunnen voor die houding wel begrip opbrengen, maar vinden niettemin dat politie inbreng in principe beperkt moet blijven tot crisisinterventie of acute hulpverlening.

• Politie en wetenschap